پس آرام در درون دستان نیرومندش پنهان شدم

خود را در میان دستانش پیدا کردم

چه لحظه ی شیرینی بود...لحظه ی با او بودن!

و چه قدر شیرین تر بود در آغوش او بودن

ای کاش می توانستم ساعت ها در آغوشش بمانم

اشک گونه هایم را نمناک کرده بود

و مانند کودکی به سینه های تنومندش تکیه کرده بودم

باران اشک رنگ چشمانم را تار کرده بود

به درستی چشمان معصوم او را نمی دیدم

آری زیبا بود لحظه ی در آغوش کشیدنش

لحظه ای که در درون دستانش احساس آرامش کردم

گرمای بدنش به سردی بدنم پیوند می خورد

و او را در آغوش می فشردم

چه آواز زیبایی طنین انداز است

گوشهایم با صدای دلنشین او نوازش می شوند

آیا او معبودی است تازه از راه رسیده؟

و یا عشقی است که در جانم سایه افکنده؟

می خواهم بگویم دوستش دارم

ولی زبانم توان گفتن ندارد

چشم هایش با من سخن می گوید

و لب هایش لبانم را بارانی می کند

چه تعبیر زیبایی!

دیگر وجودم در گرو حرفهایش است

و روحم در تسخیر نگاههای سنگینش

آری ندانسته عاشق شده بودم

ولی عشق آنقدر زیبا نیست که می گویند!

افسوس...............................................

دوست داشتم معشوقه ام جای او را می گرفت

تا بتوانم عشق واقعی را تجربه کنم.

شاید امشب سوزشه این زخم ها را کم کنی

آه باران من سرا پای وجودم آتش است

پس بزن باران بزن شاید تو خاموشم کنی

که گیاهانی زیر پایت

در حال رویش هستند

و امیدوار بمان